Angsten tijdens de zwangerschap

Gelukkig verloopt mijn zwangerschap tot nu toe vlekkenloos. Ja ik heb last van misselijkheid gehad, moet nog steeds af en toe overgeven en ik heb last van een te lage bloeddruk met de bijhorende symptomen. Desondanks heb ik niets te klagen en mag in mijn handen knijpen dat alles zo vlotjes verloopt. Ik voel mij fit en alles gaat gewoon zijn gangetje. Ook de baby doet het fantastisch. Het groeit heel goed en is niet te groot, niet te klein, niet te zwaar en niet te licht. Gewoon lekker gemiddeld.

Toch bekruipt mij soms vlagen van angst tijdens deze zwangerschap. Vooral de eerste 16 weken vond ik best moeilijk. Klopt het hartje wel? Toen ik deze bevestiging had was ik bang dat het opeens zou stoppen met kloppen. Ontwikkelt het kindje zich goed en wat als het toch nog mis gaat?
Gelukkig namen deze gedachten steeds meer af naarmate ik ons kindje steeds beter voelde.
Toch heb daarna nog wel eens gegoogled wat de overlevingskansen zijn per week. Nu ik de 28-wekengrens voorbij ben houd ik nog in mijn achterhoofd dat het opeens voorbij kan zijn.

“Waarom heb ik deze angsten?”, heb ik mijzelf meerdere keren afgevraagd en ik kan mij twee redenen bedenken.

De eerste is dat ik nu weet wat voor een wonder het eigenlijk is, maar ook hoe kwetsbaar. Tijdens de zwangerschap van Fender kon ik mij er wel iets bij voorstellen, maar echt bevatten kon ik het niet. Daarvoor moest ik het eerst meemaken. De zorgen die ik nu voor Fender voel, voel ik ook voor het kindje in mijn buik. Ik wil dat mijn kinderen niets overkomt of dat nou in of buiten mijn buik is. Die moedergevoelens heb ik pas ontwikkelt na de geboorte van Fender en uit zich nu ook naar mijn nog ongeboren kind.

De tweede reden die ik kan bedenken heeft te maken met dat ik nu een stuk moeilijker zwanger werd dan bij Fender. Bij hem was het in één keer raak en voor mijn huidige zwangerschap zijn we ruim anderhalf jaar bezig geweest. Dat hakt er in kan ik je zeggen. Uiteindelijk ben ik door middel van Clomid (50 mg, de lichtste dosis) zwanger geraakt en heb ik dit maar één keer hoeven te gebruiken. Emotioneel gezien vond ik dit een hele moeilijke tijd. Ik moest aanhoren dat ik in ieder geval al moeder was, net alsof een kinderwens voor een tweede minder erg zou zijn dan bij een eerste. Of dat ik het moest loslaten. Hoe dan, als je er elke dag mee bezig moet zijn door bijvoorbeeld temperaturen en ziekenhuisbezoekjes. Ook vond men dat ik nog helemaal niet lang bezig was en dat dit heel normaal is en dus niet moest zeuren. Wat naar mijn idee grote onzin is. En ik weet zeker dat er veel meer dames zijn die er zo over denken. Het taboe dat je niet verdrietig mag zijn als het na 6 maanden nog niet gelukt is, mag wat mij betreft ook eens doorbroken worden. Als je eenmaal hebt besloten om voor een kind te gaan dan is elke maand die erbij komt een teleurstelling groter.

Door deze emotionele anderhalve jaar kon ik niet geloven dat ik toch nog zwanger kon raken. Ik had mij allemaal doemscenario’s in mijn hoofd gehaald en had het gevoel dat mijn lichaam mij in de steek hield.
Toen ik dan toch plots in verwachting was dacht ik steeds dat mijn lichaam het vast zou afstoten, omdat ik geen vertrouwen meer in mijn lichaam had. De eerste weken van mijn zwangerschap was ik bij elk krampje en steekje bang dat het afgelopen zou zijn.

Gelukkig kan ik dit nu steeds meer van mij afzetten en ben ik blij als ik straks ons kindje mag vasthouden. Maar eerst mag het nog flink groeien en zwaarder worden. Lekker veilig bij mama in de buik…

3 Reacties

  1. demallemolenmoeder

    Ik herken het gevoel, de angst. Eigenlijk natuurlijk heel logisch maar wel een donderwolk(je) in je zwangerschap. Zwanger zijn is ook een wonder en zeker niet vanzelfsprekend. Tegelijkertijd is het ook zó kwetsbaar. Ik ben d.m.v. ICSI zwanger geworden en ik was ook vaak bang dat het mis zou gaan. Nu heb ik een wens voor een tweede dus die opmerkingen ken ik erg goed. Ik zou zeggen op naar een gezonde baby en dat je eerst nog een tijdje mag genieten van je zwangerschap.

    Reageren
    1. Marie- Louise Reichenbach (Auteur bericht)

      Ja precies zoals je het zegt. Het kan soms een donderwolkje zijn op een mooie zwangerschap. Toch zou ik heel blij zijn als we straks een gezond kindje erbij hebben en ik deze gevoelens niet meer hoef te hebben.

      Moeten jullie het weer eerst zelf proberen of meteen weer de MMM in? Probeer je niet veel van de opmerkingen aan te trekken. Ookal is het moeilijk.

      Ik hoop dat je snel in verwachting mag zijn van nummer twee.

      Reageren
  2. Danielle

    inderdaad… elke keer als je weer ongesteld wordt is de teleurstelling groter en voel je je alsof je aan het falen bent. elke maand wordt de obsessie erger en google je nieuwe manieren om je vruchtbaarheid te verhogen! En als het er dan eenmaal zit komen er allemaal nieuwe angsten bij kijken, die extra verantwoordelijkheid die je meedraagt kan zwaar wegen… Je bent er bijna! ik hoop dat je laatste weekjes soepel verlopen en geen nieuwe angsten met zich meebrengen!

    Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten