Wat als…

Ik heb het al eens heel kort in een blogpost laten vallen dat mijn vader, nu alweer, bijna 2 jaar geleden is overleden. Vrij plotseling en te snel om het te bevatten. We hoorden dat hij kanker had en 3 weken later was hij er opeens niet meer. Ik heb het er ontzettend moeilijk mee gehad en eigenlijk nog steeds. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Dat lukt ook niet, want ons zoontje heeft de mooie blauwe ogen van mijn vader, zijn opa.

Ik ben super trots dat ik mijn vader nog opa heb kunnen maken al duurde dit maar 9 maanden. Toch heeft hij het heel bewust meegemaakt. Dolgelukkig was hij met de geboorte van Fender en ik zal altijd blijven herinneren dat mijn vader huilde van geluk toen ik hem na de bevalling opbelde dat zijn kleinzoon geboren was. Wat een mooi en ontroerend moment.

Nu ik weer zwanger ben mis ik hem meer dan anders. Wat had ik hem graag willen laten weten dat ik weer zwanger ben, zijn wijze woorden willen horen of zijn grote handen op mijn schouders voelen. Gewoon om te weten dat het goed is en dat ik dit kan. Ik vind het jammer dat hij ons tweede kindje nooit zal zien en ik kan hem dit keer niet opbellen met het blijde nieuws als zijn tweede kleinkind geboren is…

Een grappige anekdote is dat 2 maanden voor zijn overlijden hij zei dat als ik weer een kindje zou krijgen hij/zij sprekend op mij zou lijken. (Dit omdat Fender lichte haren en ogen heeft en ik juist donkere haren en ogen). We zullen zien of hij gelijk had  😉

Het is jammer dat onze kinderen nooit een opa zullen hebben, want ook de vader van mijn man is er niet meer. Zelf vond ik mijn opa (en oma) heel lief en leuk. Het was altijd gezellig om bij hen te logeren en zag ze, toen ik klein was, in ieder geval één keer in de week. Nu beseffen Fender, en straks de baby,  het natuurlijk nog niet, maar als ze wat ouder zijn gaan er vast vragen komen waar hun opa’s zijn.  Gelukkig hebben ze wel twee lieve oma’s, dus dat maakt weer een hoop goed.

Toch blijf ik soms denken, wat als… Wat als mijn vader nog leefde. Hij was dan de meest fantastische opa die onze kinderen konden wensen.

2 Reacties

  1. Saskia

    Oh wat moet dit soms moeilijk voor je zijn zeg. Ik kan mij voorstellen dat met zoiets kostbaars als een zwangerschap je deze gedachten weleens hebt. Veel sterkte.

    Reageren
    1. Marie- Louise Reichenbach (Auteur bericht)

      Dankjewel! Natuurlijk blijft het altijd moeilijk maar met feestdagen of speciale dingen toch wel wat meer.

      Reageren

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten