De dag voor mijn bevalling

Zoals jullie al hebben kunnen lezen ben ik dinsdag 24 mei mama geworden van onze tweede zoon Thorean.

Mijn hele zwangerschap konden jullie hier volgen en eindigde met een zwangerschapsupdate van week 38. Wat jullie nog niet wisten was dat toen dat artikel online kwam wij in grote spanning zaten te wachten op de komst van onze tweede wonder.

Vandaag neem ik jullie mee naar mijn laatste dag tot de bevalling. Wat nu alweer precies 3 weken geleden is.

In de nacht van zaterdag op zondag, 22 mei, waren mijn vliezen gebroken. Ik was toen precies 39 weken zwanger. Ik had het, ondanks de voorweeën, totaal niet zien aankomen. Al denk ik dat je dat nooit helemaal doet voor een bevalling.

Het was 03.00 ’s nachts en ik word wakker van een natte plek in bed. Ik zocht er nog niets achter en besloot even naar het toilet te gaan. Terug in bed verloor ik weer een plas water. Ik herkende dit van mijn eerste zwangerschap en maakte mijn man wakker. “Volgens mij zijn mijn vliezen gebroken”. Mijn man deed het licht aan om de schade te bekijken en wilde weten of ik ook al wat voelde. Dit was niet het geval. Hij googlede wat we ook alweer het beste konden doen in dit geval. Het vruchtwater was helder dus konden we gewoon afwachten op de weeën en ’s ochtends de kraamafdeling van het ziekenhuis bellen.
Ik zei nog tegen mijn man dat we maar moesten proberen te slapen, want het zal nog een lange dag worden. Dat liet hij niet voor een tweede keer vertellen en viel als een blok in slaap 😉 En tja, met alle adrealine wat door mijn lichaam stroomde zat er dat voor mij niet meer in.
Ik liep naar beneden om lekker op de bank te liggen. Ik probeerde mijn zinnen te verzetten, whatsappte een vriendin en was aan het fantaseren over dat we over niet al te lange tijd met zijn vieren zouden zijn.

Rond half 8 werd Fender wakker, we aten samen een ontbijtje en maakte daarna mijn man wakker. In al die uren die verstreken waren verloor ik steeds beetjes vruchtwater, maar had nog geen weeën.

Rond half 9 besloten we mijn moeder en schoonmoeder te bellen met het nieuws dat mijn vliezen gebroken waren. Fender zou tijdens de bevalling naar mijn schoonmoeder gaan. Dus zo kon ook zij zich gaan klaarmaken.

Ik wilde nog een paar uurtjes afwachten om het ziekenhuis te bellen. Misschien kwamen de weeën vanzelf nog op gang… In die tijd maakte ik het hele huis nog eens schoon, douchte ik en checkte ik of alles in de vluchtkoffer van Fender en mij zat.

Rond 11.30 belde ik het ziekenhuis met de mededeling dat mijn vliezen ’s nachts waren gebroken en dat ik nog geen weeën had. We mochten gelukkig meteen langskomen, maar we hoefden ons niet te haasten. We brachten daarom eerst op ons gemak Fender naar oma en reden daarna richting het ziekenhuis.

Op de kraamafdeling aangekomen werd ik aan de CTG scan gezet en moest ik, heel charmant, met mijn billen bloot op bed liggen met een matje onder mij. Dit om zo het vruchtwater op te vangen om er een varentest mee te doen. Ze moesten natuurlijk wel eerst zeker weten dat het vruchtwater was.
Op de CTG was te zien dat de baby het heel goed deed. Zijn hartslag was heel netjes en constant.
Dat vruchtwater opvangen ging wat minder, want juist toen kwam er maar niets. Er werd uiteindelijk een gyneacoloog erbij gehaald die met een soort pipet naar binnen ging en zo wat vruchtwater opnam. Dit konden ze nu op een kweekje zetten. Ondertussen kreeg ik nog een echo om te zien hoeveel vruchtwater ik nog had. Zo zagen ze dat ik alleen bovenin nog wat zat. Het was genoeg, maar niet al te veel meer.
Na een kwartier kreeg ik de uitslag van de varentest en deze was positief. Er waren mooie varens te zien wat betekende dat het daadwerkelijk om vruchtwater ging en niet om bijvoorbeeld urine.
Toen we dit wisten werd er een beleid afgesproken. Je mag namelijk niet te lang rond lopen met gebroken vliezen om het infectiegevaar zo klein mogelijk te houden. We spraken daarom af om de weeën die zondag nog af te wachten. Mocht er niets gebeuren moesten we de volgende ochtend om 06.00u bellen om een afspraak te maken wanneer we die maandag konden komen om de bevalling in te leiden.

En zo gingen wij weer naar huis. We hadden gedacht dat we met een baby thuis zouden komen, maar dit werd nog even uitgesteld.

En dan zit je samen op de bank. Wetende dat je binnen 2 dagen een kindje erbij hebt. Het was zo’n gekke dag… Rustig, omdat Fender bij oma was, maar tegelijk ook ontzettend druk in onze hoofden.
We besloten alvast beschuit en blauwe muisjes te halen, want die zouden de aankomende week wel goed van pas gaan komen 😉 En ook ik ging gewoon mee naar de supermarkt in de hoop dat het lopen de weeën op gang zouden brengen. (Wat overigens niet geholpen had…)Ik vond het best gek om toen rond te lopen in de wetenschap dat je vliezen gebroken zijn.

Die avond haalden we nog Chinees eten, want ik had absoluut geen zin meer om te koken en skypte we met vrienden uit België. Ik ruimde de laatste dingetjes op voor de komst van de baby en gingen daarna vroeg naar bed. Jullie kunnen vast wel inbeelden hoevaak we toen wel niet tegen elkaar hebben gezegd dat het weer zo spannend is en dat we bijna ons kindje zouden gaan zien 😉

De volgende dag werd de bevalling ingeleid. Dit duurde allemaal langer dan gehoopt. Hoe dit verliep kunnen jullie volgende week lezen in mijn bevallingsverhaal.

Wat deden jullie nog de uren/dag voor de bevalling?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten