Mijn bevallingsverhaal (2e kind)

Zoals jullie vorige week hebben kunnen lezen waren mijn vliezen in de nacht van zaterdag op zondag 22 mei gebroken. Die zondag hebben ze in het ziekenhuis een varentest gedaan om te kijken of het echt vruchtwater was en dat was het geval. We mochten die zondag thuis afwachten of de weeën nog spontaan zouden komen en anders moesten we maandagmorgen om 06.00 (!) bellen om een afspraak te maken om de bevalling in te leiden.

En daar begint mijn bevallingsverhaal…

Op maandag 23 mei. De hele nacht was er nog niets gebeurd dus belden wij het ziekenhuis. We konden om 08.00u komen en dus deden wij nog even rustig aan. Het ziekenhuis is zowat bij ons in de straat, dus we hadden nog alle tijd. Ik checkte of we echt alles bij ons hadden en of het huis (ja, alweer) klaar was op de komst van de baby.
Nu was het dus écht! Wanneer we de deur achter ons dicht trokken wisten we dat we de volgende keer bij thuiskomst met zijn vieren zouden zijn. Zo spannend…

In het ziekenhuis aangekomen kregen wij een tijdelijke kamer toegewezen. Het was die nacht enorm druk geweest met bevallingen en dus moesten we even wachten.
Pas om 10.00 uur brachten ze ons naar onze kraamsuite en brachten ze een gel in om de baarmoedermond te laten verweken.
Dit had een inwerktijd van 6 uur en daarna zouden ze kijken of het nog eens nodig zou zijn.
En dan duren de uren ontzettend lang! Rond 3 uur was ik de kamer een beetje zat en vroeg ik aan de verpleging of wij even mochten rondlopen door het ziekenhuis en gelukkig mocht dit.
We liepen wat rond en op een gegeven moment voelde ik een raar gevoel in mijn buik. Ik wilde even zitten en even later voelde ik het weer. Het was in de verte een beetje pijnlijk en ik bedacht mij dat het wel een wee kon zijn. Vlug gingen we weer terug naar de kraamafdeling. Vanaf toen bleef ik het gevoel sporadisch houden.

Om 16.00 uur werd er gekeken of de gel zijn werk goed had gedaan. En yes, dat had het! Maar we waren er nog niet helemaal en ze besloten nog een halve gel toe te dienen.

Fotor_146627853773784

En toen ging het opeens erg snel. Ik voelde steeds vaker een lichte wee en rond 19.00 uur had ik deze al om de minuut.
Dit gaat wel heel rap, dacht ik nog. Maar ondanks dat ze zo snel opelkaar kwamen waren ze nog goed op te vangen.

Om 23.00u kwam de verloskundige voelen op hoeveel centimeter ik zat. Ik hoopte op de helft te zitten, maar het was iets minder. 4 centimeter… Na twee uurtjes zou ze nog eens langskomen om te voelen.
De weeën werden steeds krachtiger en kon mij haast niet voorstellen dat ze niets tot weinig hadden gedaan. Maar toch, toen de verloskundige twee uur later kwam checken was ik maar een halve centimeter opgeschoten. Al die pijn voor een halve centimeter, wat een teleurstelling.

Er moest nu wel ingegrepen worden en ik kreeg een infuus met weeënopwekkers. Wel op de lichtste stand gelukkig, want vond dat bij Fender verschrikkelijk. Ik kwam toen opeens in een weeënstorm terecht en dat is niet fijn kan ik jullie vertellen 😉
Nu ging het toch nog enigzins gelijdelijk. Wat ik als veel prettiger heb ervaren.
De weeën opvangen ging mij heel goed af. Ik kreeg zelfs complimentjes van de verpleging hoe rustig ik eronder was. En mijn man heeft een hele tijd gedacht dat ik aan het slapen was. Zo rustig lag ik daar..haha. In werkelijkheid had ik mijn ogen continu dicht en lag ik doodstil om mij lichaam helemaal te ontspannen en mij te concenteren op de weeën, maar slapen, nee daar had ik geen tijd voor 😉

Rond 05.00u raakte ik opeens in paniek. De pijn werd ondragelijk. Ik wist gewoon echt niet meer waar ik het zoeken moest en uit wanhoop stapte ik uit bed. Dit had ik nooit moeten doen. Ik zat in een perfecte flow en daar stapte ik uit. In plaats van mijn lichaam te laten ontspannen deed ik niets anders dan mijn spieren aanspannen. Ik moest en zal nu iets tegen te pijn krijgen. En commandeerde mijn man om de verpleging te bellen. Om 05.30u kwam de verloskundige voelen hoe ver ik was. En ja hoor, 8.5 cm. Die gemene laatste centimetertjes waren in gegaan. Ze moedigde mij aan om weer te ontspannen en mij weer te concenteren om de weeën en gelukkig lukte mij dit weer. Ze beloofde dat wanneer ik over een half uur geen 10 cm had ik iets van pijnbestrijding zou krijgen. Ze wist natuurlijk allang dat dat niet nodig zou zijn, want iets voor zessen kreeg ik persdrang en om 06.00 uur precies mocht ik persen. Eindelijk kon ik iets met die verrekte weeën en net als bij Fender vond ik dit het ‘leukste’ gedeelte van de bevalling. De weeën doen niet echt pijn meer, omdat je deze wegperst. Oké, als het hoofdje staat is dat niet het fijnste gevoel dat ik kan bedenken, maar tegelijk weet je dat het kindje er bijna is.
Na vier persweeën en ongeveer een kwartier verder was ik er bijna…
Maar toen ging het mis. Tijdens mijn laatste perswee, toen het hoofdje al geboren was, bleef het schoudertje van ons zoontje hangen achter mijn schaambeen.

Binnen 3 seconden stond de kamer vol met artsen.
‘Schouderdystocie!, Schouderdystocie!’ hoorde ik ze roepen. Mijn wereld stond even stil. Er ging vanalles door mij heen en ondertussen werd er met een vuist hard in mijn buik gebeukt. Werden mijn benen op en neer gehaald en het enige wat ik dacht was: laat ons kindje het alsjeblieft gaan redden.

Fotor_146627873258998

‘Het is al opgelost’, hoorde ik. En niet veel later voelde ik onze zoontje eruit glibberen en kreeg ik hem op mijn borst.
‘Ga alsjeblieft snel huilen’, dacht ik. En ja, een paar seconden later hoorde ik het mooiste huiltje ooit. Wat was ik blij, maar wat waren dat mijn meest angstige seconden uit mijn leven.

Gelukkig, bleek al heel snel dat alles goed was met ons zoontje en kon ik alleen maar verliefd naar hem kijken. ‘Hij lijkt precies op Fender’, zei ik.

Ik ben deze keer niet ingeknipt, maar had wel 3 kleine ‘schoonheidsfoutjes’ die gehecht moesten worden. Ik heb daar helemaal niets van gevoeld en ook tijdens de kraamweek heb ik er totaal geen last van gehad. Wat een verschil met de vorige keer zeg… 😉

Op de laatste minuut na heb ik een hele fijne bevalling gehad en zou ik het zo nog 10x kunnen doen. En ondanks dat ik al vanaf het begin om de minuut weeën had heb ik het toch maar mooi zonder pijnbestrijding gedaan en daar ben ik stiekem best trots op 🙂

Fotor_146416762098868

Ondertussen is Thorean alweer bijna 4 weekjes. Het gaat zo snel… Het lijkt als de dag van gisteren dat ik bevallen ben, maar ondertussen is ons mannetje alweer bijna een maand oud. We genieten nu dus nog heerlijk van de laatste kraamweken.

Hoe was jullie bevalling?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten