Hoe gaat het nu met mij? (6 weken na de bevalling)

Intussen is het alweer ruim 6 weken geleden dat ik ben bevallen van ons tweede zoontje. Een geboorte van een kind zet je hele leven op zijn kop. Of dit nu de eerste, tweede of derde is. Zo ook bij ons. Het is echt weer zoeken naar een goed ritme.
Nu zit Fender op een leeftijd dat hij al veel zelf kan en zichzelf ook goed kan vermaken, maar aan de andere kant vraagt hij ook nog enorm veel aandacht.
De baby heeft natuurlijk nog alle zorg nodig, maar wij hebben het geluk dat het een hele gemakkelijke baby is. Hij huilt weinig en zit goed in het ritme van slapen – voeden – knuffelen – als hij nog niet moe is spelen in de box – weer naar bed. Ook het inslapen doet hij zelfstandig in zijn eigen bed. (Hoe wij ervoor zorgen dat ons kind niet oververmoeid raakt en daardoor niet goed slaapt en veel huilt ga ik bespreken in een ander artikel)

De eerste week na de bevalling heb ik vooral genoten. De kraamverzorgster deed het huishouden en ik had zelf al maaltijden van te voren gemaakt en bewaard in de diepvries. Ik hoefde dus niet echt veel te doen. Ook het herstel ging deze keer heel snel. De eerste twee dagen heb ik wel wat last van naweeën gehad, maar dat was dan ook meteen het enige. Ik heb daarna echt nergens last van gehad, stopte na een week al met bloeden en deed alles weer van voor de zwangerschap.
Nu zal je denken: ‘wat fijn’! En dat was het ook wel, maar het voelde vooral raar.
Ik kon de geboorte van Thorean een paar weken lang geen plaats geven. Mede doordat ik niet had verwacht dat hij zich voor de uitgerekende datum zou melden, maar dus ook door het snelle herstel. Het leek alsof er niets was gebeurd. Mijn buik was weg, voelde mij top, rende de trap op en af alsof het niets was.
Ik keek dan naar de baby en snapte gewoonweg niet wat er allemaal was gebeurd.  Net alsof de tijd mij inhaalde, zo vlug was het allemaal gegaan. Ik was ook ontzettend moe, want 2x per nacht eruit om te voeden en te kolven (ik kolfde fulltime) was ik niet meer gewend. En ja, niet slapen heeft heel veel invloed op je gemoedstoestand. Laat ik het zo zeggen; ik kwam niet altijd bepaald vriendelijk uit de hoek 😉

Gelukkig ging het na ongeveer 3 weken weer een stuk beter met me. Ik kwam goed in het ritme en met 4 weken hoefde ik er nog maar 1x uit om te voeden. Vanaf de afgelopen drie dagen krijgt hij rond 23.00 uur zijn laatste voeding en meldt hij zich zelfs pas rond 6.00 uur weer. Zo fijn!

Ook de stap van 1 kind naar 2 kinderen vind ik heel erg meevallen. Ik had het veel en veel zwaarder verwacht. ‘S ochtends en ’s avonds is het even spitsuur hier in huis, maar voor de rest gaat het heel soepeltjes.

Al met al gaat het heel goed met me. Ik geniet iedere dag van onze jongens en vind het heerlijk om ze zo samen te zien. Ik moest er de eerste weken even inkomen, maar nu gaat het gelukkig helemaal prima! Ook ben ik deze week alweer 3x weer wezen sporten en ik loop nog steeds krom van de spierpijn…haha! Het was dus goed te merken dat ik maandenlang niets had gedaan. Geeft ook niet, maar nu ga ik er weer helemaal tegenaan 🙂

Ik kijk uit naar de dingen die komen gaan. Naar zijn eerste schaterlachje, het verkennen van zijn voetjes, het pakken van speelgoed en de interactie met zijn grote broer. Toch hoeft het van mij allemaal niet zo snel. Voor je het weet is het jaar alweer voorbij en is hij baby af… Ik wil er nog niet aan denken en genieten van dag tot dag waarin hij elke keer wel wat nieuws doet en kan. Van mij mag de babytijd wel een extra jaartje langer duren…

Hoe vinden/vonden jullie de babytijd?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten