Fender is 3 jaar!

1 oktober 2013 werd ik moeder. Onze oudste zoon werd geboren en wat waren we trots. Hij was zo mooi en dat was dan ook het eerste wat ik tegen hem zei. “Wat ben je mooi”, terwijl mijn tranen over mijn wangen rolden. Ik kon niet bevatten dat ik dat kleine mensje had laten groeien in mijn buik en dat ik hem op de wereld had gezet. Zo perfect, met een klein neusje, prachtige ogen, 10 vingers en 10 teentjes. Wat een wonder!
Nu 3 jaar later is het dat kleine babytje van nog geen 50 cm en 3.5 kg alweer bijna 1 meter lang en draagt hij maat 98/104 en is hij alweer bijna 15 kg. Benoemt hij alles wat hij ziet en speelt hij met zijn speelgoed met de grootste fantasie. Rent, springt en koprolt hij de hele dag. Kan hij in het Nederlands en Engels tot 10 tellen, weet hij wat links en rechts is, herkent en benoemt hij bijna alle letters van het alfabet, stopt hij bij een rood stoplicht en gaat lopen wanneer deze op groen springt en kan hij bij het oversteken al goed uitkijken of er auto’s of fietsers aankomen. En zo kan ik nog wel uren doorgaan met deze lijst.

Deze leeftijd biedt ook enorm veel uitdaging. Hij is volop aan peuteren en waar de peuterpuberteit met zijn twee jaar nog goed te doen was is het nu toch soms echt andere koek. In het begin was het vaak “nee”, want ja, twee=nee, maar dan legde je uit waarom hij iets moest doen en dan was het weer goed. Toen Fender de drie begont te naderen merkten wij dat bij hem “nee” ook echt “nee” is. Ook wil hij veel eten, maar dan vooral alles wat ongezond is. Dit krijgt hij natuurlijk niet altijd als hij dat wil en dan kan hij wel eens goed boos worden. Groente wordt met een grote boog omheen gelopen, maar ik heb daar wel mijn truukjes voor zodat hij daar ook genoeg van binnen krijgt. En gelukkig is hij ook dol op fruit, aardbeien, druiven, appeltjes, manderijntjes, alles lust hij wel.

Ook gaat hij alweer bijna een half jaar 4x per week naar de peuterspeelzaal. Wat ontzettend leuk vindt hij dat zeg. Zelfs in het weekend vraagt hij of hij naar “school” mag. Hij gaat nooit met tegenzin er naar toe en komt altijd weer vrolijk thuis. Ik moest er in het begin wel aan wennen. Mijn kleine jongen die zomaar een paar dagen in de week weg gaat… Toch merken we dat dit een hele goede stap is geweest. Hij is een stuk socialer en hij wordt meer geprikkeld. Vanaf zijn geboorte merkten we al dat hij meer wilde dan dat hij kan en ook nu loopt hij op heel veel vlakken vooruit op leeftijdsgenootjes. Ook is het natuurlijk een goede voorbereiding op de basisschool waar hij volgend jaar naar toe gaat. Pfff…ik wil er nog niet aan denken en ga dit jaar nog extra hard genieten van hem, voordat hij hele dagen op school zit.

Boven dit ben ik hartstikke trots op Fender. Hij is een lieve grote broer, een onwijs knappe jongen en ook nog eens heel pienter. Wat wens je als moeder nog meer?! (Al denk ik dat iedere ouder dit vindt van hun kind(eren)).
Ik hou ontzettend veel van deze jongen. Hij laat mij elke dag lachen met zijn ondeugende grapjes, maar ook laat hij mij genieten van de kleine dingen die alleen kinderoogjes kunnen zien.

Ik kijk uit naar het jaar dat gaat komen, hoe hij zich nog verder gaat ontwikkelen en wat we allemaal nog gaan beleven. Toch kijk ik soms ook wel met weemoed terug naar de tijd dat hij nog zo klein was, want wat gaat het allemaal toch snel… Gelukkig is hij dit hele jaar nog 3!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten