De eerste echo: het zijn er twee!

Met ongeveer 6.5 week zwangerschap mocht ik langskomen voor een vroege echo. Dit, omdat wij eerder een miskraam hebben gehad en dan mag je ter gerustelling kiezen voor een extra vroege echo.

Die dag waren wij enorm gespannen. De onbevangenheid van een zwangerschap was na de miskraam als sneeuw voor de zon verdwenen. Je weet dat het mis kan gaan en wat je dan te wachten staat. Aan dat scenario wilden wij niet denken. Desondanks voelde deze zwangerschap vanaf het begin goed.

Eenmaal in de wachtkamer van het ziekenhuis stond mij het huilen nader dan het lachen. Hoe zeker je dan ook bent dat het goed zit blijft het ontzettend spannend. Als we maar een kloppend hartje zien…

“Mevrouw van den Wildenberg- Reichenbach, u mag meekomen” werd er geroepen en voordat ik het wist lag ik op de stoel klaar voor de echo. De echoscopiste vertelde ons eerst dat het nog niets zou betekenen mocht er nog geen hartactie te zien zou zijn. Dat zagen ze vaker met dit termijn.
En daar begon ze…

Ik keek met een strak gezicht op het scherm waar mijn baarmoeder in beeld kwam. Nog niets te zien…
Eventjes later zagen we een vruchtzak, dooierzak en een mini vruchtje mét een mooi knipperlichtje! Het hartje klopt! Wat een opluchting. Vanaf dat moment konden mijn man en ik onze lach niet meer van ons gezicht krijgen.
Ze meette het vruchtje en het klopte goed met het termijn dat ik zwanger zou zijn.

“Maar” zei ze toen. “Hier zie ik nog iets, alleen dit vruchtje lijkt veel kleiner en ook het hartje klopt veel trager dan het andere vruchtje”. De echoscopiste vertelde ons dat het tweede vruchtje heel hard aan het vechten is voor zijn leven, maar het waarschijnlijk niet zou gaan redden. Met 8 weken zwangerschap zouden we op de echo niets meer van het vruchtje zien en zou mijn lichaam deze opnemen. Oftewel zou ik zwanger zijn van een vanishing twin.

We kregen een echofoto mee, zonder het tweede vruchtje er op…

Op weg naar huis besefte wij pas wat er was gezegd over het tweede vruchtje. We waren tijdens de echo zo in euforie over dat we niet 1, maar 2 kloppende hartjes hadden gezien dat de rest langs ons heen was gegaan.
Ik begon op dat moment toch weer angstig te worden. Bang voor nog een miskraam, maar mijn man heeft van het begin volgehouden dat ik mij niet druk moest maken. “Wij maken vechtertjes en dit kindje gaat vechten voor zijn/haar leven. Het komt goed, geloof mij maar”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten