De miskraam

Zoals jullie in mijn vorige blog konden lezen heb ik voor deze zwangerschap een miskraam gehad. Ik merkte in die periode dat er op dit onderwerp een groot taboe heerst en ik hoop door mijn verhaal te vertellen dit een klein beetje te doorbreken.

Het begon met een prachtig romantisch verhaal. Het was eind 2017, mijn man en ik vierden onze 5 jarig huwelijksjubileum met een weekendje weg met zijn twee. We hadden een paar maanden daarvoor besloten om voor een derde kindje te gaan en dat weekend had ik heel sterk het vermoeden dat ik wel eens zwanger kon zijn. Eigenlijk wist ik het zeker. Ik voelde het aan alles.

Bij thuiskomst deden we een zwangerschapstest en , ja hoor, deze bleek heeel licht positief. Voor mij een bevestiging, maar voor mijn man nog te onduidelijk. De volgende dag dus toch maar weer een test gedaan en nu was de steep een stuk donkerder. Het HCG hormoon loopt op en dus ben ik zwanger!
We waren dolgelukkig en het fantaseren over onze derde kindje was begonnen.

Na een week begon ik heftige steken te krijgen en ik kon haast niet lopen of zitten van de pijn. Dat was het moment dat ik zeker wist dat het foute boel was. Sowieso voelde ik mij heel anders dan bij mijn vorige twee zwangerschappen.

Met 5 weken zwangerschap besloot ik de gyneacoloog te bellen en ik mocht meteen langskomen voor een echo om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap uit te sluiten.
Tijdens deze echo zagen we een mini vruchtzakje in de baarmoeder en alles zag er goed uit. Meer kunnen ze simpelweg nog niet zien op dat termijn.
Opgelucht gingen we naar huis, maar toch bleef ik een raar onbestemd gevoel houden.

Een week later, met precies 6 weken, mocht ik terug komen voor een echo.
Het vruchtzakje was gegroeid, maar liep iets achter qua groei. Ook zagen we nu een klein vruchtje en dooierzakje. We misten alleen nog een kloppend hartje, waar we zo op gehoopt hadden. De echoscopiste stelde ons gerust met de woorden dat het misschien nog net te vroeg was om deze te zien en we mochten een week later terugkomen, want dan zou het hartje zeker moeten kloppen.

Met 7 weken gingen we terug. Of we zouden die dag dolgelukkig terugkeren naar huis of we moesten een groot verdriet verwerken. Helaas werd dat laatste werkelijkheid… Op de echo was geen kloppend hartje te zien en ook was het vruchtje maar 3 dagen gegroeid ipv een week.
We moesten een afspraak maken bij de gyneacoloog om te overleggen hoe we de miskraam zouden laten verlopen.
We kregen drie keuzes:
– miskraam afwachten, want op een gegeven moment heeft je lichaam door dat er iets niet klopt. Dit kon nog weken duren
– een curretage, maar dat deden ze liever niet. Er zat een kans in dat het weefsel zou beschadigen en een eventuele volgende zwangerschap bemoeilijken
– het inbrengen van pillen om zo een miskraam op te wekken. Dit had als nadeel dat er weefsel van het vruchtje kon blijven zitten en alsnog overgegaan moest worden op een curretage

Toch besloot ik voor het laatste te gaan. Afwachten was voor mij geen optie. We wilde verder en dit zo snel mogelijk achter de rug hebben. Ook het gevoel dat er een levensloos vruchtje in mij zat vond ik niet prettig.
Die avond bracht ik de eerste reeks medicatie in, maar meer dan krampen gebeurde er niets. De avond erna mocht ik dit herhalen, maar ook weer kreeg ik alleen maar weeen-achtige krampen.
Het beleid was nu 2 weken afwachten, maar dat trok ik zo slecht dat ik na een week aangaf nog eens die medicatie wilde proberen. Je moet je voorstellen dat je een week lang weeen hebt die niets doen en ook nog niets eens voor een leuk doel zijn.
Een week later herhaalde ik de medicatie en na een paar uur begon de bloeding. Niet veel, maar er was een begin. Ondertussen werden de krampen steeds heftiger. Dit bleef zo aanhouden en de volgende dag moest ik de volgende reeks mrdicatie inbrengen.

Niet veel later belandde ik in een ware nachtmerrie en ik hoop dit echt nooit meer mee te maken. Het enige wat ik kon doen was liggen of op de wcpot zitten. Ik verloor stolsels bloed, zo groot als een vuist en het hield niet op. Soms wisten mijn man en ik niet waar we het zoeken moesten, zoveel.
Omdat het na een dag nog niet minder werd, mocht ik langskomen op de poli. Daar zagen ze op de echo dat er nog een aantal grote stolsel in mijn baarmoeder zaten. Ook vertelde de arts dat ik blijf bloeden totdat al het weefsel van het vruchtje en placenta het lichaam heeft verlaten.
In totaal heb ik zo 3 weken gebloed, totdat ik ‘schoon’ verklaard werd.

Gedurende de weken dat ik mijn miskraam had heb ik ook vaak gezegd dat ik nooit door heb gehad hoe heftig en hoe grote impact dit op je leven heeft. Vaak had ik er over gelezen, maar nooit beseft hoe erg dit kon zijn.
Je emoties gaan alle kanten op, want je wilt het kindje niet kwijt, maar ook weer wel. Je wilt dit zo snel mogelijk achter de rug hebben.
Verdriet speelt echt de boventoon, groot verdriet omdat het kindje zo gewenst was, maar het niet zo had mogen zijn.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten